Waarom ik moest huilen

You may also like...

2 Responses

  1. Acrealife schreef:

    Super mooi beschreven en heel erg herkenbaar. Toen mijn collectie binnenkwam had ik hetzelfde, het was altijd een “ooit wil ik eens” droom geweest. Nooit gedacht dat ik dit kon, maar ook niet dat ik ooit weer op zo’n punt zou komen dat ik positief vooruit kon kijken. Het herinnerde mij meteen aan een van de eerste therapie momenten en de vrachtwagen theorie. Dat je op het moment van je depressie achter een vrachtwagen zit en niet verder vooruit kan kijken, maar dat er ook een moment komt dat je er wel langs kan kijken. Toen nooit gedacht dat dit zo zou zijn, het leek zo ver weg. En dan ineens ligt dan iets zo duidelijk voor je en is daar het moment dat je wel (even) langs die vrachtwagen vooruit kan kijken.

    • Yassmin schreef:

      Mooi verwoord je hebt helemaal gelijk! Ik vergelijk het steeds met een onwijs lange tunnel. In het begin was het alleen maar zwart en naarmate de tijd verder gaat zie je steeds beter het licht. Momenteel zit ik op een fase dat ik voor mijn gevoel ook daadwerkelijk kan zien wat er in dat licht bevind en dat is zo onwijs motiverend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *