Het leven van een mid-twintiger

You may also like...

4 Responses

  1. Jacob Slagter schreef:

    Hi Yasmijn, ik ben een vriend van Ine en Marco. Zij wezen me op jouw blog.
    Al lezend begon mijn hart wat te bloeden. Het is zo oneerlijk soms. Toen ik las hoezeer je worstelt om je plekje te vinden in de “grotemensen-wereld” moest ik terugdenken aan mijn tentjes. Ook die vond ik niet altijd makkelijk, soms zelfs moeilijk.
    Ik kom uit een gezin met een ernstig psychotische moeder en een jong (ca. 45 jr) dementerende epileptische vader. Ik had grote moeite met het vinden van mijn eigen weg, mijn eigen plekje. Gelukkig werd ik niet echt depressief, maar wel regelmatig gedeprimeerd omdat ik het gevoel had te falen. Langzaam aan stabiliseerde mijn geestesgesteldheid. Nu ben ik 65 en heb nog maar heel zelden depressieve klachten. Met name mijn lief heeft met haar trouw, toewijding en liefde enorm bijgedragen aan mijn welzijn. Ik denken dat ook (leef-)tijd en het vrij zijn van mijn soms zware beroeptmatige verantwoordelijkheden flink bijdragen aan mijn welbevinden.
    Ik hoop van harte dat je je zware zelf-kritiek wat kan relativeren door de liefde van je vriend en anderen om je heen. Zij zijn immers in je leven omdat zij iets moois en liefs in je zien. Dat geeft geen verplichting of druk, maar onvoorwaardelijke steun die je vrijmoedig kan accepteren. Dat op zich weegt zwaarder dan de donkerte. Hoewel het die donkerte niet zondermeer weg kan nemen, maar als je het kan accepteren voor wat het is: liefde voor jou en je hele wezen dan scheelt het enorm in de last die je draagt.
    Ik hoop oprecht dat je je leven geleidelijk steeds meer als waardevol en als een leuk avontuur kan ervaren.

    • Yassmin schreef:

      Hallo Jacob,

      Ten eerste wil ik je bedanken voor je reactie, je woorden raken mij oprecht. Ik doe mijn best in deze grote mensenwereld, maar dat is inderdaad moeilijk als je ook nooit echt kind bent kunnen zijn. Stap voor stap gaat het de betere kant op, soms val ik weer even terug en moet ik weer omhoog krabbelen maar ik doe het. Niet altijd voor mezelf, maar altijd voor de mensen om mij heen. Het is aan de ene kant wel naar dat je met een depressie veel mensen kwijtraakt, maar de mensen die ik vervolgens hierdoor leer kennen maakt het het gelukkig allemaal waard. Ik wens je heel veel succes met het zoeken van geluk in je leven. Ik leer nu ook dat het een proces is voor het leven, al gaat het soms een beetje moeilijker dan andere momenten.

  2. Lyda schreef:

    Heel herkenbaar dit. Fijn om te lezen dat er iemand anders is die het zo ervaart.

    • Yassmin schreef:

      Dankjewel voor je reactie. Gek hé, dat herkenning gewoon heel prettig is. Je zult ook merken dat als je het hier met anderen over hebt, dat er veel meer mensen zijn die je kent die dit net zo meemaken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *